Książę regent Karol


Książę Karol urodził się 10 października 1903 roku w Brukseli. Jego pełne imię to  Charles-Theodore Henri Antoine Meinrad. Był drugim synem księcia Alberta i księżnej Elżbiety urodzonej jako bawarska księżniczka, przyszłego króla i królowej Belgów.


Książę Karol, z lewej, z rodzeństwem-siostrą Marią Jose i bratem Leopoldem

31 stycznia 1910 roku król Albert I nadał tytuł "Hrabia Flandrii" księciu Karolowi kilka miesięcy po swej koronacji.


Książę Karol otrzymał wykształcenie podstawowe w Brukseli, a kontynuował je w Wielkiej Brytanii po wybuchu I wojny światowej. Wstąpił tam do Royal Naval College w Osborne na wyspie Wight, a w 1918 roku książę został przyjęty do Royal Naval College w Dartmouth, szkoły kadetów dla przyszłych oficerów Royal Navy. Po ukończeniu szkolenia marynarki wojennej w Dartmouth, książę Karol spędzał okresy na pokładzie różnych brytyjskich okrętów wojennych.


Karol kontynuował szkolenie marynarskie w Royal Naval College w Portsmouth i ukończył je w Royal Naval College w Greenwich, które opuścił w kwietniu 1926 roku jako honorowy porucznik. Po powrocie do Belgii uczęszczał na kursy w Królewskiej Akademii Wojskowej i został przydzielony do Pierwszego Pułku Pathfindera, gdzie został mianowany podporucznikiem. Regularnie spędzał okres służby w tym pułku i brał udział w obozach szkoleniowych.


Podobnie jak inni członkowie rodziny królewskiej, książę Karol wypełniał różne oficjalne zobowiązania w całym kraju. Książę odziedziczył po matce zamiłowanie do sztuki oraz nonkonformistyczną postawę. Stanowił pod tym względem przeciwieństwo swojego starszego brata, Leopolda.

Książę Karol z królem George'm VI

19 września 1939 roku został mianowany pułkownikiem. W okresie mobilizacji, a następnie podczas 18-dniowej kampanii został przydzielony do Kwatery Głównej Korpusu Kawalerii. Po kapitulacji 28 maja przeniósł się do Brukseli, gdzie żył z dala od polityki. W 1944 zagrożony aresztowaniem wstąpił do oddziałów partyzanckich w Ardenach.


Po wyzwoleniu Belgii we wrześniu 1944 kraj podzielił się na stronników i przeciwników króla Leopolda III, oskarżanego o kolaborację z Niemcami. Król przebywał w tym czasie w niewoli w Hirschstein. Ponieważ Konstytucja przewiduje możliwość Regencji, Książę Karol został mianowany Regentem Królestwa przez Połączone Izby Parlamentu.
20 września 1944 r. książę Karol złożył konstytucyjną przysięgę. Wykonywał swe obowiązki jako regent do 20 lipca 1950 r.


W czasie regencji polityka belgijska była zdominowana przez kwestię królewską i konsekwencje drugiej wojny światowej; nie mniej niż dziewięć rządów zaprzysiężono między wrześniem 1944 roku a sierpniem 1950 r.

Aktywność gospodarcza została szybko przywrócona. W październiku 1944 r. minister finansów Gutt wprowadził pakiet cięć budżetowych. Belgia skorzystała także z amerykańskiej pomocy w ramach Planu Marshalla, w ramach którego Belgia z Luksemburgiem otrzymali w sumie 777 milionów dolarów w latach 1948-1951. Rekonstrukcja zniszczonego mienia była stymulowana rekompensatą za szkody wojenne oraz ustawą z dnia 29 maja 1948 r., która udostępniła dotacje na budowę mieszkań.


Ważnym kamieniem milowym było wprowadzenie prawa do głosowania dla kobiet w wyborach parlamentarnych (ustawa z 19 lutego 1948 r.).

W dziedzinie społecznej dekret z 28 grudnia 1944 r., na który postawiono fundamenty przed wojną, dały początek systemowi ubezpieczeń społecznych, który funkcjonuje do dziś. Późniejsze projekty legislacyjne przewidywały utworzenie wspólnych komitetów i rad zakładowych, Centralnej Rady Gospodarczej i Krajowej Rady Pracy.


Na arenie międzynarodowej warto wspomnieć o kilku krokach: powołaniu unii gospodarczej między Belgią, Holandią i Luksemburgiem (Benelux) w 1947 r., A także członkostwu założycielskiemu Belgii w Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) w 1948 r. i Rady Europy w 1949 r.


Wojna usuneła kłótnie między Flamandami i Walonami w tle, ale nie zniknęły one całkowicie. Aby rozwiązać problem w sposób holistyczny, ustawa z 3 maja 1948 r. ustanowiła "Centrum Studiów dla Krajowego Rozwiązania Społecznych, Politycznych i Prawnych Pytań różnych Regionów Kraju" (Centrum Harmel, które wzięło swoją nazwę od nazwiska założyciela, członka parlamentu Walonii Demokratycznej i premiera Harmela).


Regencja Karola dobiegła końca 20 lipca 1950. Dwa dni później do Belgii wrócił Leopold III. W przeprowadzonym wkrótce potem referendum większość Belgów opowiedziała się za pozostaniem Leopolda na tronie. Jednak król został przekonany przez większość swojego otoczenia do abdykacji na rzecz swojego syna Baldwina, co nastąpiło w 1951. Jednym z namawiających Leopolda do abdykacji był książę Karol. Niektórzy historycy przypisują mu chęć zabrania bratu korony.


Po tym fakcie Karol, bojkotowany przez rodzinę królewską, został zmuszony do wycofania się z życia politycznego. Musiał opuścić dwór i zamieszkać w swej posiadłości w Raversijde, którą nazywał „podwórkiem”. W tym czasie dużo czasu poświęcał malarstwu. Swoje obrazy podpisywał po flamandzku: „Karel van Vlaanderen”. Nigdy już nie spotkał się z bratem, który później nie wziął nawet udziału w jego pogrzebie. W 1960 Karol zrezygnował z korzystania z listy cywilnej. Ostatnie lata życia upłynęły byłemu regentowi na sporach z władzami Ostendy, które próbowały go wywłaszczyć, oraz na procesach z dwoma biznesmenami, którym Karol powierzył swój majątek, a ci jakoby mieli go oszukać. Mimo iż procesy zakończyły się sukcesem Karola, prasa uznała, że książę chciał uniknąć płacenia podatków oraz uniemożliwić przejęcie spadku po nim przez rodzinę królewską.


Charles miał naturalną córkę, Isabelle Wybo, urodzoną w 1938 r. W wyniku związku z Jacqueline Wehrli, córką brukselskiego piekarza. Jej istnienie było w dużej mierze nieznane, dopóki biografia księcia nie została opublikowana w 2003 roku. Wybo wystąpiła oficjalnie ze swoim kuzynem, księciem Laurentem w 2012 roku.


Twierdzono, że książę Karol poślubił Marie Louise Jacqueline Peyrebrune (urodzona16 lutego 1921 r., w La Réole, zmarłą we wrześniu 2014 r., w Saint-Hilaire-de-la-Noaille) podczas ceremonii religijnej w Paryżu 14 września 1977 r. To małżeństwo zostało wymienione w każdym nowym wydaniu "Almanachu de Gotha". Jednak L'Allemagne Dynastique wątpi w to stwierdzenie, stwierdzając, że nie tylko nie było małżeństwa cywilnego, ale także nie było religijnego (co nie mogło mieć miejsca przed zawarciem małżeństwa cywilnego, zgodnie z francuskim prawem). 


W parafialnych rejestrach Saint-Pierre-de-Montrouge nie odnotowano takich religijnych związków małżeńskich, ale zarejestrowano jedynie prywatne błogosławieństwo, dane przez ojca Marcelino Carrerę: "Prywatne błogosławieństwo jednoczące przed obliczem Boga Karola Teodora z Flandrii i Louise Marie Jacqueline Peyrebrune zostało dane w Bazylice Świętego Piotra pod ołtarzem Najświętszego Serca w dniu 14 września 1977 r. Obustronna zgoda została przyjęta przez waszego pokornego brata w Chrystusie (o. Carrera) w obecności księdza Kellera i świadków (Comtesse). Annie de Bergeret i Marie Marie Jeannette Aurelie Menahes) Oświadczenie podpisują również uczestnicy i świadkowie. " Zostało to potwierdzone przez prywatną korespondencję Jacqueline Peyrebrune. Opublikowała ona swoje wspomnienia w dwóch książkach: "Miłość w cieniu - tajemniczy ogród księcia Karola Belgii" i "Intrygi karnetów".


W 1980 Karolowi powoli zaczęły się kończyć środki do życia. Wystawił więc na licytację przedmioty osobiste i pamiątki rodzinne. Zmarł w 1 czerwca 1983 w szpitalu w Ostendzie. Został pochowany w krypcie królewskiej kościoła Notre-Dame w pałacu Laeken w Brukseli.

4 komentarze:

  1. Bardzo ciekawy post lubię takie powroty do przyszłości a o księciu Karolu wcześniej nie słyszałam

    OdpowiedzUsuń
  2. Prawa wyborcze dla kobiet w Belgii w 1948?Wyprzedziliśmy ich o trzydzieści lat :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Post przygotowany rzetelnie, jednak brakuje mi roku urodzenia księcia Karola zaraz na początku, ponieważ nie jest postacią powszechnie znaną w naszym kraju i czytając ciężko określić czasy, w których przyszło mu dorastać. Odniesienie co do czasu jest oczywiście zawarte później, ale bywa to irytujące dla osób lubiących posty historyczne. Pozdrawiam, K.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Musiał mi umknąć rok narodzin księcia, gdy pisałam post. Już to poprawiłam.

      Usuń

Publikując komentarz zgadzasz się na przetwarzanie Twoich danych osobowych, takich jak nazwa użytkownika czy adres e-mail, zgodnie z rozporządzeniem art. 6 ust. 1 lit. a RODO. Dane te są przetwarzane w celu opublikowania komentarza na blogu oraz do celów statystycznych.