Ślubny tydzień z Haraldem i Sonią-dzień VI: Goście na ślubie


W przedostatniej części cyklu zobaczymy kto był na ślubie księcia Haralda i Sonii Haraldsen. Na zdjęciu głównym: pierwszy rząd od lewej: prezydent Finlandii Kekkonen z żoną, król Baudouin, królowa Ingrid i król Fryderyk z Danii, księżna Sonia i książę Harald, Dagny Haraldsen, król Olav V i król Gustaw Adolf ze Szwecji. Drugi rząd od lewej: księżna Anna z Danii, prezydent Islandii Eldjarn z żoną, księżna Margaretha, Erling Lorentzen, księżniczka Ragnhild, księżniczka Astrid, Johan Martin Ferner, Irmelin Knight, hrabina Ruth z Rosenborga, książę Carl Bernadotte ze Szwecji, książę Henrik z Danii, hrabina Charles Ullens De Schooten, wielka księżna Charlotte z Luksemburga, wielki książę Jean z Luksemburga, księżniczka Margarethe z Danii, książę Claus z Holandii i hrabia De Schooten

Król Baudouin, żona prezydenta Finlandii, wielka księżna Josephine-Charlotte i prezydent Finlandii, żona prezydenta Islandii i wielki książę Jean, księżniczka Ragnhild i prezydent Islandii, księżniczka Margrethe i książę Claus, księżniczka Astrid i książę Henrik

Uwarunkowania polityczne, rodzinne i osobiste przewidywały, że królewska lista gości na ślub księcia Haralda z Norwegii i Soni Haraldsen była krótsza niż oczekiwano i krótsza niż lista gości na innych podobnych wydarzeniach w Europie, na przykłąd śluby we wcześniejszych latach w Danii (księżniczka Margrethe w czerwcu 1967 r. i księżniczka Benedikte w lutym 1968 r.), Holandii (księżniczka Beatrix w 1966 r.), Grecji (król Konstantyn w 1964 r. i księżniczka Sofia w 1962 r.) i Belgii (król Baudouin w 1960 r.).

Schodzi królowa Ingrid i król Frederik, za nimi król Gustaw Adolf, wielki książę Henri, księżna Margaretha i król Baudouin

Niemniej jednak sześciu szefów państw (czterech monarchów i dwóch prezydentów) wzięło udział w norweskim ślubie królewskim i dołączyło do innych członków europejskich domów królewskich w katedrze w Oslo. W imponującym mundurze i nosząc szarfę Orderu św. Olafa, król Frederik IX z Danii, w towarzystwie swojej żony królowej Ingrid, jako ostatni przybyli do katedry zgodnie z zasadami precedencji. Duńska Królowa była niezwykle elegancka w jasnoniebieskiej sukni wieczorowej i długim płaszczem tego samego koloru i nosiła niebieską szarfę duńskiego Orderu Słonia. Relacje między duńską i norweską rodziną królewską były doskonałe, biorąc pod uwagę bliskość więzi rodzinnych i granic obu krajów. Dziadek księcia Haralda, król Haakon VII - pierwszy król niepodległej Norwegii - urodził się na jako książę Carl z Danii, a teściowa Haakona, królowa Aleksandra z Wielkiej Brytanii, również urodziła się księżniczką Danii. W dodatku królowa Ingrid urodziła się, podobnie jak księżna królewska Märtha, jako księżniczka Szwecji.

Na dalszym planie królowa Ingrid i król Frederik

Król Gustaw Adolf, Dagny Haraldsen, królowa Ongrid, król Frederik, za nimi księżna Margaretha i król Baudouin

Król Gustaw VI Adolf ze Szwecji, który przybył w towarzystwie księżnej Margarethy z Danii, urodzonej jako księżniczka Szwecji i siostry zmarłej księżnej Märthy, poprzedził duńskich władców. Zmarła żona króla Olafa była związkiem rodzinnym, dzięki której udało się zapomnieć o napięciach między Królestwem Szwecji a Królestwem Norwegii i ich rodzinami królewskimi. Ślub, w 1929 roku, księcia Olafa i księżniczki Märthy ze Szwecji, został opóźniony o kilka lat, ponieważ niepodległość spowodowała zamrożenie stosunków między dwiema Królewskimi Rodzinami. Ale nowa charyzma i wdzięk księżnej norweskiej niewątpliwie podbiła Norwegów. Król Szwecji nosił czerwoną, niebieską i białą szarfę orderu świętego Olafa na mundurze, a księżniczka Margaretha nosiła długi fioletowy płaszcz na beżowej sukni.

Dagny Haraldsen, król Olav, król Gustaw Adolf, król Frederik, król Baudouin, wielka księżna Josephine Charlotte, wielki książę Jean, prezydent Finlandii.

Król Baudouin z Belgii, ubrany w mundur galowy i szarfę Orderu św. Olafa, przybył sam, bez królowej Fabioli, której nieobecność nie pozostała niezauważona w prasie plotkarskiej (prawdopodobnie wtedy Fabiola dochodziła do siebie po piątym poronienie, ale nie podano tego wtedy do informacji). Rodzinne więzi między belgijską i norweską rodziną królewską są tak samo bliskie jak te z duńską czy szwedzką. Król Baudouin był kuzynem pierwszego stopnia księcia koronnego Haralda, ponieważ matka księcia Haralda, księżna królewska Märtha, była siostrą matki króla Baudouina, królowej Astrid z Belgii. Z tego samego powodu rodzina wielkoksiążęca z  Luksemburga była bliska z norweską rodziną królewską, odkąd starsza siostra Baudouina, Joséphine-Charlotte, poślubiła dziedzicznego wielkiego księcia Jeana, syna wielkiej księżnej Charlotte . Po wstąpieniu na tron ​​luksemburski w 1964 r. po abdykacji matki, wielki książę Jean i wielka-księżna Joséphine-Charlotte z Luksemburga, przybyli do Katedry w Oslo, towarzysząc królowi Belgów. Wcześniej przybyli prezydenci Kekkonen z Finlandii i Eldjarn z Islandii, w towarzystwie swoich żon.

Od prawej: król Frederik, księżna Margaretha, książę Harald, księżna Sonia, kól Olav, Dagny Haraldsen, król Gustaw Adolf, królowa Ingrid i wielka księżna Josephine-Charlotte, a między nimi prawdopodobnie prezydent Finlandii.

W wydarzeniu tym miała wziąć udział królowa matka Elżbieta ze Zjednoczonego Królestwa, osobista przyjaciółka króla Olava. Jednak niespodziewana śmierć księżnej Mariny, księżnej Kentu, uniemożliwiła obecność członka brytyjskiej rodziny królewskiej. Obecność królowej matki wynikała nie tylko z przyjaźni z Olavem, ale też z więzi rodzinnych wywodzących się z małżeństwa ówczesnej księżniczki Maud z Walii z przyszłym królem Haakonem VII z Norwegii.

Księżniczka Ragnhild z synem i mężem, Erlingem Lorenzem, za nimi księżniczka Astrid i Johan Ferener oraz dalsi goście 

Ponieważ nie uczestniczyły żadne niepanujące rodziny (i prawdopodobnie nie zostały zaproszone), hiszpańska rodzina królewska nie była również reprezentowana, prawdopodobnie z powodu dramatycznie dziwnych okoliczności w Hiszpanii, "królestwa" rządzonego przez dyktatora, który utrzymywał króla na wygnaniu. Najważniejszą nieobecnością była jednak grecka rodzina królewska: sytuacja polityczna w Grecji była nadal chaotyczna i już w 1967 r. władcy nie uczestniczyli w ślubie księżniczki Margrethe w Danii, mimo że królowa Grecji była siostrą księżniczki Margrethe. W 1968 r. król Konstantyn i królowa Anna-Maria byli już na wygnaniu, choć nadal byli królem i królową Hellenów, pozostając nimi aż do referendum. Z tych powodów nie byli oni obecni na weselu, ani królowa Frederika, ani księżniczka Irene.

Dagny Haraldsen i król Olav

Król Olav opuścił katedrę w Oslo z matką nowej księżnej królewskiej Norwegii, Dagny Haraldsen. Pani Haraldsen nosiła bardzo elegancką beżową sukienkę. Król Olav, który eskortował pannę Sonja Haraldsen w przejściu, pokazując swoje poparcie dla małżeństwa z synem, nosił mundur i szarfę orderu świętego Olafa.

Hrabina Ruth z Rosenborga i książę Claus

Książę Claus z Holandii, który poślubił księżniczkę Beatrix w marcu 1966 r., reprezentował sam królową Julianę, chociaż oczekiwano obecności jego żony. Mimo to, będąc w zaawansowanej ciąży, księżniczka pozostała w domu. Książę Claus przybył do katedry w towarzystwie hrabiny Ruth z Rosenborg, której mąż, hrabia Flemming (młodszy syn księżniczki Margarethy i nieżyjącego wtedy księcia Axela z Danii), był drużbą księcia Haralda. Księżniczka Margrethe z Danii, następczyni duńskiego tronu, przybyła wraz z mężem, księciem Henrikiem, byli oni prawdopodobnie najbardziej wiwatowanymi zagranicznymi gośćmi królewskimi, biorąc pod uwagę popularność, którą zdobyli swym majestatycznym ślubem rok wcześniej.

Księżniczka Margrethe i książę Henrik

Księżniczka Astrid i Johan Ferner

Oprócz króla Norwegii, oczywiście, siostry księcia Haralda, księżniczka Ragnhild i księżniczka Astrid były również obecne z ich mężami, Erling Lorentzen i Johanem Martinem Fernerem. Rodzina panny Haraldsen, prowadzona przez jej najbardziej elegancką matkę, panią Dagny Haraldsen, była obecna. Inni goście królewscy obejmowali najstarszego syna księżnej Margarethy z Danii, księcia Georga i jego żonę, księżnę Annę, a także brata księżnej zmarłej księżniczki Marty, księcia Carla Bernardotte'a, któremu towarzyszyła jego córka, hrabina Madeleine Ullens de Schooten, oraz jej pierwszy mąż, hrabia Charles Ullens de Schooten. Rząd Królestwa i Korpusu Dyplomatycznego był obecny na ceremonii ślubnej, a później na balu w Pałacu Królewskim.

Księżniczka Ragnhild z synem, za nią księżniczka Astrid i Johan Ferner

2 komentarze:

  1. Patrząc na te zdjęcia,uświadomiłam sobie,jak wiele osób już nie żyje, jak dużo pozmieniało się przez te 50lat.

    OdpowiedzUsuń
  2. Wspaniałe zdjęcia matka Sonji była jedną z najlepiej ubranych pań niczym nie ustępowała krolowym i ksiezniczkom

    OdpowiedzUsuń

Publikując komentarz zgadzasz się na przetwarzanie Twoich danych osobowych, takich jak nazwa użytkownika czy adres e-mail, zgodnie z rozporządzeniem art. 6 ust. 1 lit. a RODO. Dane te są przetwarzane w celu opublikowania komentarza na blogu oraz do celów statystycznych.