The Maltese Cross Circlet-Diadem z Krzyżem Maltańskim



Diadem z Krzyżem Maltańskim należał do królowej Aleksandry, której córka, księżniczka Maud, stała się królową Norwegii w 1905 roku. Trond Norén Isaksen z rozmowy z księżniczką Astrid wywnioskował, że ​​Aleksandra zleciła wykonanie diademu Garrardowi, po śmierci męża, króla Wielkiej Brytanii, jako lżejszą alternatywę dla Diademu George'a IV, który wtedy przeszedł w posiadanie królowej Marii, a dziś wciąż nosi go królowa Elżbieta II.





Inną teorią powstania Diademu jest ta, że powstała dla ciotki królowej Victorii, królowej Adelaide, po której odziedziczyła ją Victoria, która z kolei w niej została uwieczniona na obrazie Wintehaltera w 1856 roku. Jednak nie jest to ta sama tiara, ponieważ ta należąca do Victorii, została rozebrana w 1937 roku. Jej kamienie posłużyły do stworzenia nowej tiary (prawdopodobnie tiary ślubnej hrabiny Wessexu, Sophie), a rama znajduje się w Muzeum Londyńskim.



Poniżej Alexandra w swym nowym diamentowym diademie (z małą diamentową koroną królowej Victorii umieszczoną w środku). Tiara bierze swoją nazwę od czterech krzyży maltańskich, które są umieszczone na szczycie bazy bandeau (opaski) z diamentami. Jak widać na zdjęciu Alexandry, diadem początkowo miał również cztery elementy fleur-de-lys (kwiatowe) położone pomiędzy maltańskimi krzyżami. Pierwotnie był również w stanie unieść na szczycie kamień Cullinan VI, chociaż diament ten nigdy nie został na stałe włączony do tego diademu.



W 1910 roku tak wyglądał opis Diademu: ,,1 brylant Marquise (część Cullinan VI), 1 okrągły brylant i 84 brylanty umieszczone jako Royal Circlet [baza] złożone z bandeau zwieńczone 4 krzyżami i 4 fleur de Lys, krzyże i Fleurs de Lys mogą być oddzielnymi broszkami i 3 duże brylanty można usunąć i nosić oddzielnie". Królowa Maud otrzymała Diadem po śmierci matki oprócz diamentu Cullinan i okrągłego brylantu.





Według Hugh Robertsa, królowa Maud odziedziczyła Maltański Diadem, gdy Aleksandra zmarła w 1925 roku razem z jeszcze jedną tiarą. Isaksen twierdzi, że Maud to ta osoba, która usunęła elementy fleur-de-lys, ponieważ nie chciała, by diadem wyglądał zbyt podobnie do oryginalnej brytyjskiej wersji . Często nosiła ten diadem i przywiozła go z powrotem do Wielkiej Brytanii na koronację króla Jerzego VI i królowej Elżbiety w 1937 roku. 



Maud również miała ze sobą diadem, kiedy jesienią 1938 roku udała się do Wielkiej Brytanii w coroczne odwiedziny. Królowa przywiozła swe klejnoty do Wielkiej Brytanii z sobą, aby mogły zostać oczyszczone, ale zmarła niespodziewanie, a potem klejnoty nie dotarły z powrotem do Norwegii do czerwca 1953 roku (umieszczono je na przechowanie na zamku Windsor, a książę Olav i księżna Märtha zabrali klejnoty z powrotem dopiero po koronacji królowej Elżbiety). Niestety  Märtha zmarła 10 miesięcy później i nigdy nie założyła Diademu.



Po śmierci księżnej, jej dzieci zdecydowały, że nie podzielą biżuterii matki do czasu ślubu Haralda, więc podział nastąpił dopiero jesienią 1968 roku. W jego wyniku księżniczka Ragnhild odziedziczyła wielką diamentową tiarę królowej Maud, która była prezentem ślubnym w 1896 roku, a diamentowa i perłowa tiara, która była również prezentem ślubnym (i została skradziona w 1995 roku) trafiła do księcia Haralda, który również odziedziczył Diadem z Krzyżem Maltańskim i delikatna tak zwaną Tiarę Fan (wachlarzową). Księżniczka Astrid dostała turkusową koronę, która została wykonana dla królowej Aleksandry i mały diadem, który można nosić albo z rubinowymi kwiatami, albo z diamentowymi skrzydłami.





Żona Haralda, Sonia, zdecydowała o przebudowie Diademu: został on skrócony, a z niektórych elementów stworzono parę kolczyków. Najczęściej królowa nosi samą podstawę Diademu, a jeśli już ma być to wersja z krzyżami, to nosi tylko trzy, które umieszcza bliżej siebie, na przedzie diademu, by wyglądało to bardziej jak klasyczna tiara. Krzyże mogą być noszone jako broszki (jak na pierwszym zdjęciu w poście).





 Dziś królowa Sonia jest jedyną członkinią rodziny, która nosi diadem, choć były dwie okazje (wizyty państwowe królowej Danii i króla Szwecji) na początku lat 1990, kiedy pożyczyła bandeau, bez krzyży, swojej córce, księżniczce Marcie Luizie. W 1997 roku królowa Sonia nosiła we włosach same krzyże, bez przypisanej im podstawy.

3 komentarze:

  1. Pierwszy raz muszę przyznać widzę te tiare nie przypadła mi do gustu nawet po przeróbkach nie zachwyca

    OdpowiedzUsuń
  2. To bardziej ceremonialna korona i już wiem,dlaczego mi coś przypomniała- norweska została stworzona na podstawie brytyjskiej.

    OdpowiedzUsuń
  3. Niespecjalnie mi się podoba, nie wiedziałam, że można ją nosić bez krzyży albo nawet same krzyże bez podstawy

    OdpowiedzUsuń

Publikując komentarz zgadzasz się na przetwarzanie Twoich danych osobowych, takich jak nazwa użytkownika czy adres e-mail, zgodnie z rozporządzeniem art. 6 ust. 1 lit. a RODO. Dane te są przetwarzane w celu opublikowania komentarza na blogu oraz do celów statystycznych.